ผมมีเพื่อนเป็นนิสัยเเปลกประหลาดอยู่คน

มันชอบทำอะไรผิดพลาดเเบบไม่รู้ตัว  บางทีก็เรื่องเดิมๆ ต่างเวลาต่างสถานที่ เเต่มันเป็นเรื่องเดิมๆ

มันไม่ค่อยรู้ตัว.. เเต่ยังดี  มันยังเป็นคนที่เอาเหตุผลมาอยู่เหนืออารมณ์ เเละใช้ชีวิตอย่างจริงจัง จนบางทีผมยังคิดเลยว่า มันจริงจังเกินไปหรือเปล่า  

 สิ่งนั้นคือความเข้มเเข็งของมัน..

เวลาผมรู้ว่ามันเฟลเเล้ว มันไม่ใช่เเล้ว ส่วนใหญ่ ผมจะรู้ตัวเร็วกว่ามันนิดนึง เเต่ผมก็ไม่ได้เตือนมันเเต่อย่างใด  ทั้งๆที่ปกติเพื่อนกันมันก็ต้องช่วยๆกัน

เเปลกไหมครับ?ที่ผมดูมันอยู่ห่างๆ ดูมันล้ม บางทีก็ล้มไม่เป็นท่า

ผมไม่เคยคิดที่จะทิ้งมัน  

เเต่ที่ไม่เคยช่วย 

เพราะดวงตาของมัน ไม่เคยเรียกร้องความช่วยเหลือ ไม่ว่าจะจากใคร เเม้เเต่ผมที่สนิทที่สุด 

มันล้มของมันเอง  มันลุกของมันเอง บางครั้งอาจจะล้มนานสักนิด เเต่สุดท้ายมันก็ลุกขึ้นมาเดินต่อ  

สิ่งนั้นคือความเข้มเเข็ง   

ครั้งหนึ่ง ผมนึกสงสัย อะไรจะทำให้คนเราเข้มเเข็ง  เข้มเเข็งกว่าที่เคย เข้มเเข็งขึ้นเรื่อยๆ

ผมอยู่กับมันมานานจนได้คำตอบ  

สิ่งนั้นคือบาดเเผล

ยิ่งเจ็บ ยิ่งล้ม ยิ่งเเกร่ง 

ความเจ็บปวด ทำให้คนเข้มเเข็ง 

การที่เราไม่ยอมเเพ้ เป็นสิ่งที่สมควรกระทำอย่างที่สุด  

เเต่คนเราจะล้มเเล้วลุกได้สักกี่ครั้ง จะทนเจ็บได้สักเท่าไหร่ 

คนเราอยู่เพื่อทำผิดเเละเเก้ไข 

ความผิดพลาดมักจะเป็นบทเรียนที่เจ็บปวด  เเต่มันเป็นบทเรียนที่สอนเราได้อย่างมีประสิทธิภาพเสมอ

ไม่ว่าล้มสักกี่ครั้ง ก็ต้องลุกได้ ไม่ว่าจะเจ็บสักเเค่ไหนก็ต้องทนได้

โรงเรียนผมสอนผมมาคำหนึ่ง 

กำลังใจเราสร้างขึ้นมาเอง 

ใครที่กำลังท้อเเท้ จงเข้มเเข็งเถอะครับ...