ได้ฤกษ์เปิด Categoryใหม่ เหตุมาจากมีเพื่อนคนหนึ่งบอกว่าคนไทยเล่าเรื่องเก่ง ทำให้ผมนึกเรื่องเก่าๆหลายๆเรื่องออก....เรื่องเก่าๆที่ลืมไปเเล้ว..
อยู่ๆไปใกล้จะสิ้นปี บางสิ่งบางอย่างมันก็เริ่มกลับมาเยี่ยมเยียนผมอีกครั้ง สิ่งนั้นคือความเบื่อหน่าย....
มันเคยเป็นเพือนสนิทผม ปีนี้มันห่างหายหน้าไปนาน เเต่มันก็กลับมา มันกลับมาเเล้ว....
เคยรู้สึกเบื่อเรื่องเดิมๆ เบื่อที่จะทำอะไรๆ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเที่ยวหรือทำอะไรเพื่อพักผ่อน หรือทำสิ่งที่ตนรักไหมครับ
นั่นเเหล่ะเวลาที่เพื่อนรักมันกลับมาอยู่กับผม มันทำให้ผมเบื่อหน่าย...ทั้งๆที่ปลายปีนี้ งานเข้าสุดๆ ไม่ว่าจะเป็นซ้อมน้องสวนสนามราชวัลลภ งานอาลัยดอน ลอยกระทง สอบไล่ บิน........ ไม่มีสิ่งไหนช่วยผมได้
ไม่รู้สึกดีขึ้น...ซักนิด..
ไม่อยากเปิดเนท ไม่อยากเพนท์ ไม่อยากเล่นเกม ไม่อยากทำอะไร ไม่อยากเลย..อยากนอน
มันไม่ทำให้ผมหายเบื่อหรอกครับ เเต่มันก็เป็นกิจกรรมที่ไม่ต้องคิดอะไร ไม่ต้องทำอะไร...
เมื่อก่อนผมคิดเล่นๆ ว่าอยากนอนเเบบที่มันไม่ต้องตื่นขึ้นมาอีก....
ผมเบื่อสิ่งที่โลกนี้ไม่เคยเปลี่ยน..
"คนเงียบเสียใจ คนปากตระไกรชนะ โรงเรียนที่มีอาวุธเป็นปาก คนดีคือคนที่ว่าร้ายคนอื่นได้หน้าตาเฉย"
เพื่อนบางคนเข้ามาทักทาย..นี่มันก็เป็นสัจธรรมของโลกคนกินคน...
เเต่ผมไม่อยากกินใครนี่นา... เพราะผมไม่อยากกินผมเลยถูกกินเสียเอง...มันก็เป็นเเบบนี้....
น่าเบื่อเสียจริง....
ผมนึกออกเเล้วว่าก่อนเข้าเตรียมทหารผมอยากเป็นอะไร...พอเดาออกไหมครับ....ผมเองก็ลืมๆมันไปเเล้ว
เพิ่งนึกออกเมื่อวันก่อน
ผมอยากเป็น"นักเขียน" ท่องเที่ยวไปเรื่อยๆ เขียนบทความไปเรื่อยๆ..... หวังว่าทำเเบบนั้น จะไกลห่างจากเพื่อนสนิทผม...บางที
บางที....มันคงไม่เป็นอย่างที่ผมคิด...ถึงผมจะเป็นนักเขียน ถึงผมจะท่องเที่ยวเรื่อยไป มันก็ไม่หายเบื่อหรอก..
คิดอย่างนี้ยิ่งน่าเบื่อ น่าเบื่อเหลือเกิน....
เป็นเพราะธรรมเนียมที่บ้านหรือเปล่า.. ตอนเด็กๆ ที่บ้านไม่ให้ไปไหน ไม่มีการเลี้ยงฉลองอะไร ไม่ว่าจะวันเกิด วันสงกรานต์ ลอยกระทง...ไม่ได้ไปไหน อยู่เฉยๆ....
บางอย่างที่อยากทำ เเต่ทำไม่ได้มันก็เปล่าประโยชน์..
บางอย่างไม่ทำโดนด่า ทำก็โดนด่า เปล่าประโยชน์...
เบื่อคำส่อเสียดจากเสียงที่คุ้นหู เเต่เบื่อไปก็เปล่าประโบชน์....
เปล่าประโยชน์จริงๆ...
ไม่ได้เลียนเเบบดีโอนะ เเค่รู้สึกว่าบางอย่างทำไปมันเปล่าประโยชน์
ความมืดในจิตใจ.....
ผมไม่ใช่คนดีนะ คนดีในความคิดผมคือ คิดดี พูดดี ทำดี.. อย่างน้อยก็ขอให้มันมีสักสองอย่าง..
เเต่ผมทำอะไรจะพยายามไม่ให้ใครเดือดร้อน.... บางทีก็อยู่เฉยๆงานมาถึงตัวก็ทำ ไม่บ่น
ถามว่าผิดไหม.......ผิดครับ เพราะคนดีเเถวๆนี้ต้องว่าร้ายคนอื่นได้หน้าตาเฉย..ซึ่งเป็นสิ่งที่ผมไม่ชอบ..จึงไม่ทำ
สมการของโลกใบนี้คงไม่เหมาะกับผมกระมัง....
ความมืดในจิตใจก็เหมือนงานเลี้ยง...ซักวันมันจะเลิกรา เพื่อนเก่าที่ชื่อว่าความเบื่อหน่ายก็จะต้องลากันอีกครั้ง...
ความมืดหายไป...คงรู้สึกเหมือนเช้าวันใหม่...
เเต่วันนี้...ผมยืนอยู่ในความมืด ปล่อยให้ตัวเองจมลง.... รอคอยให้ราตรีกาลในจิตใจผ่านพ้นไปเพียงลำพัง....
