ผมเชื่อว่าหลายๆคนคงเคยฟัง soundtrack เกย์ เอ้ย รักเเห่งสยาม ผ่านๆหูกันเเล้วนะครับ เพลงที่ชื่อว่า "กันเเละกัน" 

เนื่องจากผมมัวเเต่ฟังเพลงยุค 60-70 ทำให้ผมพึ่งจะได้มีโอกาสฟังเพลงนี้เต็มๆเพลงเมื่อไม่นานมานี้เอง - -''

เเรกๆที่ฟัง มันก็เป็นเพลงที่มีลูกเล่นน่าสนใจ ดึงดูดผู้ฟังดี                                            เนื่องจากผมเป็นนักร้องนำวงstring combo เเละปีนี้จะได้เเสดงปีสุดท้ายเเล้ว เลยอยากจะตั้งใจหน่อย

ผมเอามาฟังเพราะคิดว่าอาจจะเตรียมนำไปร้องในงานราตรีชัยพฤกษ์ ก็เลยเอามาเปิดฟังผ่านๆจำเนื่อร้อง

มันมาสะดุดหูอยู่ตรงท่อนหนึ่งครับ

ท่อนที่ว่า "อยากให้รู้ ว่าเพลงรัก ถ้าไม่รักก็เขียนไม่ได้" ผมไม่รู้ว่าจริงหรือเปล่า เเต่

สามปีี่ที่ร้องเพลงให้วง ผมร้องเพลงรัก..ไม่ได้

ไม่ได้หมายความว่าร้องเพลงรักไม่ได้เรื่องนะครับ เเต่ผมเข้าไม่ถึงอารมณ์เพลงรัก 

ผมรู้สึกได้ ว่าผมร้องเพลงรัก เเต่ผมไม่เคยเข้าถึงเพลง ไม่เหมือนเพลงที่สื่ออารมณ์อื่นๆ

 

ถึงตรงนี้อย่าเพิ่งทำหน้างงครับ

หลายๆท่านอาจจะคิดว่า  มันก็เเค่ร้องเพลง ร้องให้มันถูกคีย์ ถูกเนื้อมันก็โอเค เพราะเเล้ว  ซึ่งมันก็น่าจะจริง

ไม่รู้ผมฟังเพลงมากจนเพี้ยนหรือเปล่า เเต่ผมว่าเพลงที่ร้องถูกคีย์ถูกเนื้อ เสียงคนร้องก็ดี เเต่บางทีมันรู้สึกได้ ว่ามันขาดอะไรบางอย่าง คล้ายๆที่ชอบเรียกกันว่า ไม่ได้feelนั่นกระมัง บางท่านอาจจะคิดเหมือนผม 

ช่วงปีหลังๆ ผมร้องเพลงหลากหลายเเนว เเต่ไม่ค่อยเจอกับเพลงรัก สำหรับผม มันเหมือนห่างหายไปทุกทีๆ 

เพลงนี้สะกิดใจผม ว่าผมหนีจากเพลงรักมานานเเล้ว 

ผมไม่รู้ ว่าเพลงรัก ถ้าไม่รัก ก็เขียนไม่ได้ จริงหรือไม่

เเต่จากที่เจอกับตัวเอง

ผมเชื่อ ว่าเพลงรัก ถ้าไม่รัก ร้องไม่ได้  

 

 

คิดอย่างไรกันครับ ?